Najstarsze fotografie i pocztówki ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Witolda Gombrowicza w Kielcach przedstawiające różne miejsca, zabytki i budowle Kielecczyzny.
Rynek przed wojną
Rynek na kolorowych pocztówkach 1915 – 1917 i lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku (kartki czarno-białe). Oczywiście wyjątkiem jest czarno-biała pocztówka Miny Perelman, córki Michała Goldhaara, właściciela księgarni, czytelni, pierwszego wydawcy książek, podręczników i nut w Kielcach, także wydawcy „Gazety Kieleckiej” i „Pamiętników Kieleckich”. Pocztówki z podpisem Miny Perelman ukazywały się do 1911 roku.
Rynek w czasie wojny
Rynek w czasie wojny z kopiącymi rowy przeciwlotnicze, które w czasie okupacji stały się zbiornikiem przeciwpożarowym.
Rynek po wojnie
Fotografie, nieistniejące już oblicze kieleckiego Rynku. Autorem jest znany fotograf Janusz Buczkowski, który robił te zdjęcia w latach 1960 – 1971.
Dworzec kolejowy
Jednym z najważniejszych punktów w każdym mieście był dworzec kolejowy. Historia kieleckiego dworca sięga 1885 roku, kiedy to 25 stycznia nastąpiło jego otwarcie.
Podczas I wojny światowej wysadzili go Rosjanie, ale niedługo potem odbudowali go Austriacy. Dworzec w takiej postaci istniał do 1966 roku.
Dnia 11 listopada 1929 roku uroczyście nadano placowi przed dworcem imię pl. Niepodległości. Jednocześnie nastąpiło odsłonięcie pomnika. Ideą powstania był hołd złożony przez naród tym, którzy walczyli za niepodległość Polski. Upamiętniał on również pierwsze walki Strzelców z Rosjanami w sierpniu 1914 roku. Budowa pomnika symbolizującego Niepodległość – orła w koronie piastowskiej na kuli ziemskiej, który wyrywa się do lotu – był inicjatywą kieleckich kolejarzy. Projekt wykonał syn kolejarza, wówczas student architektury – Czesław Czapski.
Na zdjęciach widzicie przedwojenny dworzec kolejowy.
Pomnik niepodległości przed dworcem
W czasie II wojny światowej Niemcy bombardując dworzec zniszczyli również pomnik Niepodległości. Na pocztówkach i zdjęciach wykonanych przez żołnierzy Wehrmachtu widzimy dworzec jeszcze z pomnikiem oraz po niemieckich bombardowaniach już bez tego monumentu.
Powojenny dworzec
Na zdjęciu, którego autorem jest Janusz Buczkowski i na pocztówkach powojennych widać dworzec kielecki, który w takiej postaci istniał do 1966 roku.
Kielecki szlak archeologiczny
Kielecki szlak archeologiczny – zdjęcia z czasów wojny – wspinający się niemieccy żołnierze oraz Kadzielnia w latach 60-tych w fotografii Janusza Buczkowskiego.
Plac Wolności
Placu Wolności. Dawniej nosił on nazwy: Plac Bazarowy, Rynek, Plac Obrońców Stalingradu.
Został zaprojektowany w wieku XIX i miał pełnić funkcję drugiego rynku. Hale targowe, w których dzisiaj mieści się Muzeum Zabawek i Zabawy, zostały wybudowane w 1873 roku przez Chaskiela Landaua, później plac został wybrukowany, wokoło powstały sklepy. We wtorki i w piątki na placu odbywał się targ.
Po 1918 roku plac bazarowy (Bazarnaja Płoszczad) zmienił nazwę na Plac Wolności, w czasie wojny był po prostu nazwany Rynkiem, a od 1949 roku – Placem Obrońców Stalingradu, a dopiero od 1989 przywrócono mu nazwę sprzed wojny. Od 1949 roku zaprzestano także na nim handlu i nie odbywały się już targi, za to organizowano na nim różne miejskie uroczystości.
Pocztówki i zdjęcia przedstawiają to miejsce pod koniec XIX i początek XX wieku (zabytkowe pocztówki), w czasie II wojny (fot. żołnierzy Wehrmachtu) i chwilę po niej (fot. Janusza Buczkowskiego).
Karczówka
Klasztor i kościół pw. św. Karola Boromeusza powstał, jako wotum za ominięcie Kielc przez zarazę w 1622 roku. Zespół klasztorny został wybudowany w latach 1624 – 1631. Kilkakrotnie przebudowywany, pierwotnie wzniesiony w stylu późnorenesansowym i wczesnobarokowym. Słynny z posągu św. Barbary z XVII w. wykonanego z samorodka rudy ołowiu – galeny.
W 1646 roku górnik – Hilary Mala z Niewachlowa znalazł trzy ogromne samorodki rudy ołowiu. I z tych trzech samorodków powstały figury. Oprócz św. Barbary, powstała figura Najświętszej Marii Panny, która jest w kieleckiej katedrze oraz św. Antoniego, która jest w kościele w Borkowicach.
Mówi się również, że na dziedzińcu klasztornym jest silne działanie pozytywnej energii, tzw. czakramu.
Wojewódzki Dom Kultury
Wojewódzkiego Domu Kultury im. Józefa Piłsudskiego w Kielcach pierwotnie nazwany Domem Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego. Został otwarty po kilkuletniej budowie w 1935 roku w hołdzie legionistom i ich dowódcy. Często nazywany „Domem Piłsudskiego”. Podczas okupacji zmienił nazwę na Niemiecki Dom Żołnierza. Po wojnie także przybierał różne nazwy.
Na fotografiach i pocztówkach z naszej zabytkowej kolekcji widzimy pierwsze lata istnienia tego charakterystycznego budynku Kielc, zaprojektowanego przez polskiego architekta, urbanistę i teoretyka architektury modernizmu – Edgara Aleksandra Norwertha.
Katedra
Katedra kielecka na fotografiach z II wojny światowej jak i zabytkowych pocztówkach z naszej kolekcji. Na fotografii Janusza Buczkowskiego z lat sześćdziesiątych jest widoczna od strony kina „Moskwa”.
Początki katedry sięgają 1171 roku, według Jana Długosza fundatorem był biskup krakowski Gedko (1130-1185). W 1971 roku została podniesiona do godności bazyliki mniejszej. Obecnie jest bazyliką katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Zbudowana w stylu barokowym z pozostałościami stylu romańskiego jest jednym z najcenniejszych budowli miasta.
Kościół Garnizonowy
Cerkiew prawosławna, obecnie kościół katolicki kościół garnizonowy pw. NMP Królowej Korony Polskiej. Usytuowany przy zbiegu ulic: Chęcińskiej i Karczówkowskiej. Dawna cerkiew św. Mikołaja w Kielcach. Jest to jedna z najlepiej zachowanych cerkwi prawosławnych w Polsce.
W 1902 władze carskie zleciły jej budowę jako reakcję na budowę katolickiego kościoła św. Krzyża. Była to druga cerkiew w Kielcach. Jej architektem był Stanisław Szpakowski, który stworzył bryłę budynku na wzór soboru izaakiewskiego w Petersburgu z półokrągłymi kopułami charakterystycznymi dla stylu neobizantyńskiego. Cerkiew po wkroczeniu wojsk austriackich do Kielc w 1915 r. pełniła funkcję obozu jenieckiego, a potem magazynu.
Po odzyskaniu niepodległości zniszczony budynek został przekazany Garnizonowi Kieleckiemu Wojska Polskiego. Wtedy to cerkiew prawosławna została przekształcona na świątynię katolicką.
Synagoga
Synagoga – inicjatorem powstania bożnicy i jednocześnie ofiarodawcą placu pod jej budowę był Mojżesz Pfefer, który w 1897 r. przeznaczył na ten cel 20 tys. rubli. Wymurowany z czerwonej cegły budynek na planie prostokąta, przykryty dwuspadowym dachem z ozdobnym podniesionym szczytem zaprojektował Stanisław Szpakowski. Architektonicznie nawiązywał do stylu mauretańsko – neoromańskiego z ozdobnymi motywami orientalnymi na elewacji budynku. W środku świątynia niezwykle bogato zdobiona została rozdzielona słupami na trzy nawy, z których środkowa największa została przykryta drewnianym sklepieniem.
Podczas II wojny synagoga została znacznie zdewastowana przez Niemców, którzy wykorzystali jej wnętrze na magazyn i areszt dla więźniów.
Pod koniec wojny budynek został podpalony. Przez wiele lat niszczał aż do lat 50-tych, kiedy przebudowano go z przeznaczeniem na Wojewódzkie Archiwum Państwowe, które mieściło się tam przez 55 lat aż do roku 2010.
Kościół św. Wojciecha
Kościół św. Wojciecha – kościół katolicki znajdujący się na placu św. Wojciecha. Najstarsza kielecka świątynia, która pierwotnie w X wieku miała formę drewnianą.
W 1763 r. zastąpiono ją murowaną barokową budowlą ufundowaną przez Jana Rogallę.
Obecny kształt wykazujący cechy stylu klasycystycznego zyskała w latach 80 tych XX wieku. W wnętrzach kościoła ołtarze zdobią obrazy autorstwa Jana Styki:. „Rozmnożenie chleba” , „Św. Rozalia”, „Św. Franciszek”.
Wokół budynku kościoła odnajdziemy pozostałości po cmentarzu wraz z „latarnią zmarłych” czyli wykutą w piaskowcu figurą Chrystusa Frasobliwego z 1732 roku.
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego
Nieistniejąca już Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego wzniesiona została w latach 1867-70 na potrzeby garnizonu wojskowego i rosyjskich urzędników napływających do Kielc po powstaniu styczniowym.
Budynek postawiono na należącym do katolickiego kościoła placu kanoników krakowskich – obecnym Skwerze im. Żeromskiego. Bazylika miała być symbolem panowania rosyjskiego w Kielcach i górować nad innymi kościołami. Z tego powodu usunięto hełmy z wież pałacu biskupiego i zastąpiono je niższymi daszkami, zaś aby pozyskać miejsce na budowę świątyni, z placu wyburzono okazałą Bramę Krakowską. Cerkiew ustawiono na planie krzyża i przykryto pięcioma olbrzymimi kopułami, jej architektem był Franciszek Ksawery Kowalski.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę cerkiew niszczała. A w 1935 r. została rozebrana jako symbol znienawidzonej rusyfikacji Polaków.
Kościół św. Trójcy
Kościół św. Trójcy – tzw. kościół akademicki, wbudowany w ciąg budynków, pomiędzy Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego, a Wyższym Seminarium Duchownym przy ulicy Jana Pawła II.
Początki kościoła sięgają 1602 roku, kiedy to zaczęła funkcjonować kaplica wraz z przyległymi budynkami szpitala św. Trójcy. Niedługo potem zastąpiono go murowaną budowlą, której budowę zakończono w 1644 r.
Kościół posiada jedną nawę z prezbiterium w kształcie absydy. Barokowy ołtarz przedstawiający trójcę św. ufundował biskup Felicjan Szaniawski. Drewniany trzynawowy chór wykonany jest w stylu rokoko i nawiązuje do nazwy kościoła.
Kościół ten opisał m. in. w „Syzyfowych pracach” Stefan Żeromski.
Kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy
Kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy, umiejscowiony jest u szczytu ulicy Sienkiewicza.
Kościół ten jest materialnym świadectwem wspólnoty ewangelickiej zamieszkującej Kielce. Wybudowany z końcem XVIII, kiedy to zaczęli do miasta przybywać górnicy, rzemieślnicy oraz inżynierowie wyznania ewangelickiego, zatrudniani w Szkole Akademiczno-Górniczej i Hucie Miedzi „Aleksander” na Białogonie.
Jednonawowy budynek świątyni jest zorientowany na styl klasycystyczny, a jego głównym budowniczym był Karol Meyzer (1797-1837) – architekt, którego głównym zainteresowaniem było organizowanie miejsc wypoczynku dla ludności miejskiej. To on opracował koncepcję parku miejskiego w Kielcach, zaprojektował tez kanalizację miejską. Był również projektantem jedynego kościoła ewangelickiego w Kielcach. Od strony północnej budynek zdobi dwukondygnacyjna wieża, która stanowi front kościoła. Na zwieńczeniu wieży wybudowano dużą iglicę i cztery małe wieżyczki symbolizujące Ewangelie – będące podstawą Kościoła Ewangelickiego. Niegdyś świątynie otaczał piękny ogród, który najprawdopodobniej zaprojektował Karol Meyzer, niestety nie zachował się do naszych czasów.
Kościół św. Krzyża
Kościół św. Krzyża to kościół rzymskokatolicki zlokalizowany przy ul .1 Maja. Został zbudowany w latach 1903 – 1933, a w latach późniejszych był wykańczany. Projektantem świątyni w stylu neogotyckim był inżynier Stanisław Szpakowski (1868-1926) polski architekt, przez pewien czas pełniący funkcję inżyniera-architekta kieleckiej guberni. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był również inżynierem powiatu kieleckiego. W 1902 roku zaprojektował synagogę kielecką i kościół garnizonowy pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Królowej Polski (jako cerkiew prawosławną pod wezwaniem św. Mikołaja – co ciekawe, jako odpowiedź władz rosyjskich na budowę kościoła św. Krzyża), a w 1925 roku dom księży emerytów w Kielcach. Zmarł w Tatrach Słowackich, pochowany jest w Zakopanem.
Na pocztówkach i zdjęciu Janusza Buczkowskiego – kościół św. Krzyża w różnych okresach jego istnienia.
Ulica Mickiewicza
Tak oto w początkach XX wieku wyglądała ulica Mickiewicza widziana od strony ul. Żeromskiego (ówczesnej Szerokiej).
Wcześniejsza jej nazwa to ulica Wniebowstąpienia, pochodząca od widocznej na końcu ulicy cerkwi (nieistniejącej obecnie) pod wezwaniem Wniebowstąpienia.
Była ona ulicą wewnętrzną w obrębie rosyjskich koszar, których budynki widoczne są na prezentowanych pocztówkach.
W miejscu budynku koszar znajdującego się po lewej stronie ulicy (pocztówka od lewej) dziś mamy Filharmonię Świętokrzyską im. O. Kolberga. W wyburzonym, widocznym tu klasycystycznym budynku mieściło się Biuro Wywiadowcze Sztabu Głównego J. Piłsudskiego.
A obecną nazwę ulica zyskała za sprawą okupujących Kielce w czasie I wojny światowej Austriaków.
Ulica Konstantego
Z historii ulicy Sienkiewicza.
Dzisiejszą główną ulicę Kielc tj. ul. Sienkiewicza ukształtowały rozmaite zmiany na przestrzeni lat związane z panowaniem kolejnych okupantów miasta, jak też jego rozwojem. Przede wszystkim zauważmy, że „sienkiewka” nie zawsze była jedną ulicą w całej swej obecnej rozciągłości.
Ulica Konstantego. To niegdyś był początkowy (wschodni) odcinek obecnej ulicy Sienkiewicza. Nazwany tak około 1823 r na cześć carskiego brata Konstantego Pawłowicza, który był łównodowodzącym armii Królestwa Polskiego w latach 1815-1830.
Na pierwszej pocztówce widzimy oto brukowaną ulicę Konstantego z widoczną po prawej stronie wieżą kościoła ewangelickiego. Od północnej strony ulicy mieścił się budynek Banku Handlowego w Łodzi.
Z kolei druga pocztówka prezentuje południową część ulicy Konstantego z przejeżdżającymi po bruku furmankami.
Ulica Pocztowa
Z historii ulicy Sienkiewicza.
Ulica Pocztowa. Z Austriakami przybyłymi do Kielc carska nazwa ulicy Konstantego została zmieniona na ulicę Pocztową. Nazwa oczywiście nawiązywała do powstałej w 1830 roku siedziby poczty, która została wybudowana przez biskupa krakowskiego, jako ważny elementem łączności między Krakowem i Warszawą. Budynek powstał na przedłużeniu gmachu hipoteki. W jego podwórzach znajdowały się stajnie dla koni pocztowych.
Po prawej stronie ul. Pocztowej okazale prezentuje się rozbudowany już gmach Banku Łódzkiego ze ściętym narożnikiem.
Na wprost niego stoi wspomniany klasycystyczny budynek hipoteki powstałej w 1825 r. (pocztówka środkowa)
Na skrzyżowaniu z ulicą Wesołą (po prawej stronie ulicy) mieściła się drukarnia Gazety Kieleckiej, a nieco dalej dzięki Joannie Lardelli, przybyłej do Kielc ze Szwajcarii, powstała sala teatralna nazwana Domem Zabaw, a potem Teatrem Lardellich. Sala mieściła 400 miejsc i była licznie odwiedzana przez mieszkańców.
Naprzeciwko teatru znajdowała się Izba Skarbowa, Kasa Gubernialna oraz drukarnia J. Święckiego.
Ulica Ruska
Z historii ulicy Sienkiewicza.
Ulica Ruska. Tak został nazwany, oczywiście za panowania w mieście Rosjan, fragment obecnej ul. Sienkiewicza będący przedłużeniem ul. Konstantego aż do samego dworca. Było to możliwe po wybudowaniu mostku na Silnicy.
Poniżej widzimy fragment ulicy Ruskiej od Plant w stronę ul. Kapitulnej.
A czarno-biała pocztówka prezentuje zachodni odcinek ulicy zwieńczony budynkiem dworca. Jak widzimy lewa strona ul. Ruskiej zagospodarowana jest przez pola upraw ziemniaków i zboża.
Ulica Franciszka Józefa
Z historii ulicy Sienkiewicza
Ulica Franciszka Józefa. Austriacki okupant zmienił nazwę ul. Pocztowej na ul. Franciszka Józefa.
Na skrzyżowaniu z ul. Leśną na rogu kamienicy przez wiele lat mieściło się biuro PTTK (pocztówka pierwsza).
Z kolej w trzykondygnacyjnej kamienicy położonej na rogu przy ul. Małej, której właścicielami byli państwo Smoleńscy przez wiele lat funkcjonowała wyśmienita cukiernia K. Smoleńskiego.
Ulica Sienkiewicza
Z historii ulicy Sienkiewicza.
Swoją obecną nazwę pryncypialna ulica Kielc otrzymała w roku 1919, już w wolnej Polsce. Poniżej prezentują się okazałe budynki głównych hoteli miasta i siedziba starostwa mieszczące się na Sienkiewicza.
Hotel „Polski” ufundowany przez rodzinę Stumpfów posiadał salę teatralną – jedną z najstarszych w Polsce. Dziś mieści się w nim Teatr im. Stefana Żeromskiego.
Vis a vis hotelu „Polskiego” bogatych gości przyjmował luksusowy jak na owe czasy hotel ”Bristol” wyposażony w łazienki z prysznicami oraz własne zasilanie elektryczne. Został on wybudowany przez Rafała Piwowarskiego w 1900 r.
Ulica Bożęcka
Ulica Bożęcka (dzisiejsza Bodzentyńska)
To jedna z pierwszych czterech ulic, jakie wymienione zostały oprócz Rynku w biskupim Inwentarzu z 1668 roku.
Obecnie jest to oczywiście ul. Bodzentyńska na pocztówkach pokazana od strony Runku z widoczną po lewej stronie wieżą kościoła św. Wojciecha.
Swą teraźniejszą nazwę ulica zyskała podczas austriackich rządów w mieście. W jej zabudowaniach znajdowały się głównie piekarnie, jak też kwitł handel rzeźniczy, ale nie tylko…
…w narożnej kamienicy przy ul. Bodzentyńskiej 1 w początkach XX w. funkcjonowało gimnazjum żeńskie, którego założycielką była Emilia Znojkiewicz. Co ciekawe było ono zaczątkiem szkoły im. Królowej Jadwigi.
Ulica Duża
Duża, niegdysiejsza ulica Wielka wyjątkowo często zmieniała swoje nazewnictwo. I tak w roku 1668 ( wtedy to został sporządzony Inwentarz dóbr biskupstwa krakowskiego) ulica nosiła nazwę Wielka, gdyż była ważną ulica miasta, stanowiącą jeden z głównych traktów komunikacyjnych. Trakt ten ciągnął się od Rynku do Bramy Krakowskiej otwierającej biskupią część Kielc.
Po 1818 roku, kiedy Kielce stały się na kilka lat stolicą województwa krakowskiego, ul Wielka została przemianowana na Krakowską.
Natomiast w planie miasta z roku 1882 widnieje już ul. Duża i będąca jej przedłużeniem ul. Krakowska.
Po odzyskaniu niepodległości w miejscu ul. Krakowskiej powstała Aleja Trzeciego Maja , która ciągnęła się aż do cmentarza przy dzisiejszej ul. Ściegiennego. Natomiast odcinek zwany ul. Dużą był podzielony na mniejsze uliczki noszące nazwy wojskowych bohaterów: Pierackiego i Bandurskiego.
Po wojnie Duża przez lata była ulicą Generała Karola Świerczewskiego, aby ponownie w latach 90 tych wrócić do obecnej nazwy.
Zawikłana przeszłość ulicy Dużej ma istotne znaczenie historyczne. Przy niej powstały pierwsze księgarnie i drukarnie: drukarnia Ignacego Balintha (od 1818) , księgarnia Leona Możdżeńskiego (od 1846), na ulicy Dużej również widniał szyld apteki Stefana Artwińskiego, prezydenta Kielc.
Ulica Mała
Powstanie ulicy Małej i Dużej historycy umieszczają mniej więcej w tym samym czasie. Obydwa trakty były przedłużeniem dawnej Bożęckiej (dziś Bodzentyńskiej) i prowadziły do grodu na Wzgórzu Zamkowym.
Duża (wcześniej Wielka) w odróżnieniu od Małej (mniej ważnej) na dalszym odcinku stawała się ulicą wylotowa w stronę Krakowa.
W 1825 roku Mała stała się ulicą Zamkową, a potem Mała Zamkową. Oczywiście nazwa ulicy nawiązywała do Wzgórza Zamkowego, do którego wiodła.
Po wyzwoleniu kraju zmieniono tę nazwę na Jana Kilińskiego, jednego z bohaterów powstania kościuszkowskiego. Dzisiaj, jak wiemy, funkcjonują obydwie nazwy: Mała i Kilińskiego.
Na rogu ulicy Małej i Pocztowej w piętrowej kamienicy z charakterystyczną kopułą Kazimierz Smoleński, karmelarz z Warszawy założył wyborną cukiernię. Ta słynna cukiernia Smoleńskich funkcjonowała jeszcze w latach 70- tych XX wieku.
Ulica Hipoteczna
Nazwa ulicy Hipotecznej (początkowo Hypotecznej) ustalona została w końcu XIX wieku i wzięła swoje pochodzenie od stojącego tam budynku urzędu hipotecznego.
Co ciekawe Hipoteczna aż do okresu wyzwolenia państwa polskiego była znacznie dłuższa, gdyż ciągnęła się jeszcze od placu bazarowego (Plac Wolności) na południe – tam gdzie obecnie zajmuje miejsce ulica Słowackiego.
Ulica Leonarda
Powstanie ulicy Leonarda szacuje się na początek XIX wieku, jej nazwa pojawia się wśród 14 innych wymienionych w urbanistycznym planie miasta z 1823 roku. W okresie Polski Ludowej Leonarda zmieniono w ul. Moniuszki, po czym stara nazwa powróciła.
Skąd się wziął Leonard?
Był to bogaty sukiennik kielecki z pochodzenia Niderlandczyk, który wystawił kaplicę na cześć św. Leonarda – patrona holenderskich górników w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Kieleckie Centrum Kultury (KCK). Miało to miejsce mniej więcej na przełomie XVI i XVII wieku, nieco później kieleccy mieszczanie wybudowali tam niewielki kościółek murowany.
Budynek ten został przebudowany w okazały klasztor i szpital, prowadzony przez siostry miłosierdzia. Podczas pobytu Kościuszki w mieście najprawdopodobniej spędził tam ostatnie chwile życia ranny Bartosz Głowacki. W wieku XIX gmach był przebudowany na potrzeby siedziby władz województwa krakowskiego.
Środkowa widokówka prezentuje gmach pełniący rolę szpitala podczas I wojny światowej.
A ulica Leonarda? To ta, która prowadziła do „gmachu Leonarda”.
Ulica Starowarszawska
Ulica, której już nie ma, wymieniana w inwentarzu z 1789 roku jako Warszawska, gdyż aż do lat 30-tych XIX w. stanowiła jedyny trakt z Kielc do Warszawy. Dawna Starowarszawska ciągnęła się od Rynku wzdłuż obecnej ulicy Piotrkowskiej i ul. 1 -go Maja.
Co warto wiedzieć , to właśnie przy Starowarszawskiej mieścił się dom ciotki Stefana Żeromskiego- Matyldy, u której młody Żeromski mieszkał w latach 1874-79.
Poniżej widok ulicy jeszcze niewybrukowanej widzianej w perspektywie od Rynku i w stronę miasta.
Ulica Tadeusza
Ulica, która obecnie upamiętnia Tadeusza Kościuszkę powstała, kiedy w 1842 r. zbudowano Szpital Św. Aleksandra.
Początkowo od szpitala prowadziły: ul. Szpitalna i dalej ul Miła. Natomiast od roku 1908 wprowadzono nazwy: ul. Św. Aleksandra i ul. Tadeusza, jako że władza zaborcza nie dopuściła by ulica nosiła nazwisko Kościuszki.
Dopiero po wyzwoleniu kraju ulica zyskała swoja pełną nazwę; zaś w miejscu, gdzie łączy się z ulicą Leonarda stoi obelisk upamiętniający fakt obozowania właśnie tutaj wojsk Naczelnika Tadeusza Kościuszki w czerwcu 1794 r. po przegranej bitwie pod Szczekocinami.
Poniżej prezentujemy gmach szpitala oraz ul. Tadeusza widzianą od strony ul. Leonarda.
